Celebrating the bond of best friends!

This post is about my friends.      

One of my best friends is the reason why I'm writing this post. She informed me a few days ago that she reads my articles and blogs in the hopes that I have something to say about her or our group of friends. I was like “Naan avlo ellam worth illai di” and “Innuma nammala indha ulagam nambudhu!”. To be honest, I was thrilled to hear that. And that's what inspired me to write this post about my friends.

My earliest memory of a friend is when I was in pre-KG. The teacher asked us to stand in a horizontal line. My (then a few days old) friend was two kids away from me. So I quietly went and stood beside her and got a cuff on my head from the teacher 😐. Apparently the teacher must have made us stand in height order (so I was the first one in the queue 😂), and I had no idea about it. The girl I went and stood beside is still my close friend. Our friendship grew along with us. 

Cousins are our first friends. That way, I have a very special one. We used to write letters to each other as kids and we couldn't wait for the holidays to meet. But whenever we did meet, we would always have a gala time. We still cherish those memories whenever we talk.

I think 80s kids are the last generation to lose their contacts with friends, as those were landline days. I too lost contact my college besties contacts for a few years. But thanks to FB and a common friend, I found them again. There are four of us and since then we are in constant touch with each other. Our audio calls last atleast 45 mins and our next group video call is still pending. 

My ex-colleagues are another close friends, a group of four. We try to meet at least once a year. Even if we get only a few hours when we meet, we never miss a second without talking & laughing. Last summer we had planned a get-together, but corona overrode everything. I hope our plan works out next year.

The beauty of friendships is that we can resume with them at any time, no matter how many years have passed. Sometimes, after a long time, I ping a friend, or they ping me unexpectedly. And we simply pick up where we left off in our conversation. Moments like those are priceless. 😇

Some of the good friendships start with neighbors. I have such a few in Chennai & here as well, including my daughter’s friend’s mothers. The beauty of neighbors is they become family friends. They are my daily dose of energy as we are in touch, everyday or every other day.  

The best conversations with years-old friendships are filled with “appollam naama...”, “hey, do you remember?”, “oh is it? I totally forgot”, “wow, those were the best days” and a lot of smiles & laughter. And whatsapp chats are the best, only with friends. They rarely happen, but when they do, they are never short, they go on for hours.   

I am an introvert by nature, but an extrovert among friends. Looking back, I have had wonderful friends in every phase of my life. As I have just finished my thirties, I have quite a few friendships that are a few decades older, and they are precious indeed.       

Friends,
They understand.
They encourage.
They appreciate.
They advise.
But more than anything—they listen.
They laugh with you…and sometimes, at you 😂.

East or West. 

Women-to-Women friendships are the best.

காபி

எப்போது light மாறி strong ஆனதோ
எப்போது வெதுவெதுப்பு மாறி சூடானதோ
அப்போதே நான் காபி அடிக்ட் ஆக துவங்கியிருந்தேன்.

எப்போது அஸ்கா சர்க்கரை தவிர்த்து நாட்டுசர்க்கரைக்கு பழகினேனோ அப்போது சுவைத்த காபியின் துவர்ப்பு சுவை, என்னை காபிக்கு அடிக்ட் ஆக்கியது.

காலை எழுந்தவுடன் காபி.
தலைவலிக்கு காபி.
புத்துணர்வுக்கு காபி.
சில்லென்ற மழைக்கு காபி.
ஓட்டலில் டிபனுக்கு அடுத்து கட்டாயம் காபி. 

வார நாட்களின் பரபரப்பு அடங்கிய அமைதியான காலை பொழுதில்,
பரபரப்பு தந்த அசதியை போக்கவும், புத்துணர்வு பெறவும், அதிகாலை டோஸ் போலல்லாமல் மெதுவாக ரசித்து ருசித்து குடிக்கும் இரண்டாம் கப் காபிதான் என்னுடைய most favourite.

அரிதான ஆனால் அனைத்திலும் அருமையானதுன்னா மதிய தூக்கத்திற்கு பிறகு குடிக்கும் பெட் காபிதான்.

க்ரீன் லேபிள்
ப்ரூ
நரசுஸ்
காபிடே
கண்ணன்
எதுவுமே சிறிது காலத்திற்கு பின் சுவை தராமல் போக, தற்போது கோத்தாஸ் நிறைவு தருகிறது. 

காபி பில்ட்டர் > காபி மேக்கர் any time.
பெர்க்கொலேட்டர் நல்லா இருக்குன்னு சொல்றாங்க. வாங்கி பார்க்கணும்.

கும்பகோணம் டிகிரி காபி
வேலன் காபி
சரவணபவன்
ஆனந்தாஸ்
அன்னபூர்ணா

Cafe Coffee Day (my least favorite coffee🙄).
மற்றும் பல. இப்படி எல்லா காபியும் டேஸ்ட் பண்ணியாச்சு.😋😇

காபி நல்லதா கெட்டதான்னெல்லாம் ஆராய தோணாது எனக்கு. I enjoy drinking it as it touches my soul more than my tongue.

ஒரே குறை. பானங்களில் நான் காபின்னும் கண்ணன் சொல்லியிருக்கலாம். 😁

மூழ்காத ship'பே Friendship தான்!

Today was a beautiful day for me -  a day filled with the realisation of how beautiful & understanding the friendships can be. 

I couldn't meet my closest childhood friend during my last trip to Chennai, just like every other time. But I happened to meet a few of my other friends and she came to know about it through the photos that I shared. She was hurt then for a while, which I only realised today when we spoke. I was in awe when SHE told ME the reasons why I didn’t inform / couldn’t meet her. 

It is very special when someone gets understood without self-explanations. I feel very lucky indeed.

We come across many friendships all through our lives. But we always get excited about our childhood, school or those friends who we knew for many many years.

I’m truly fortunate to have a few such genuine friendships.

மூழ்காத ship'பே Friendship தான்!

Ramayana

I have narrated Ramayana to my little one when she was much younger like when she was 2 or 3 years old. During that time I never felt a difficulty in telling the story to her, may be because I used to tell her only the outline / highlighted version of the story.

But when I now recently narrated her the whole story, I found it difficult to reflect Rama as a positive person. I think I am being judgemental about Him, in the first place and that is getting reflected in my narration. I cannot handle the cross questions from my daughter like why did Rama told Sita to get into fire OR how can He leave Sita without even informing her into forest that too when she was pregnant. I tried to tell her in a positive way somehow, but I don’t think she is satisfied with my answers.

But one thing I realised from the above incident is that my daughter is growing up like a girl only. :-p

பசுமை நிறைந்த நினைவுகளே!

இது என்னுடைய பழைய நினைவுகளின் (flash back) பதிவு. சென்னை நகரத்திலேயே பிறந்து வளர்ந்திருந்தாலும், அப்போது கணினிக் காலமல்லாததால், ஒரு சிறு நகரம் அல்லது கிராமத்து அனுபவத்துக்கு ஒத்திருந்தது என்னுடைய இளமை காலம்.   

பார்த்தசாரதி கோவில் திருவிழாக்கள்:

பார்த்தசாரதி கோவிலில் பத்து நாள் உற்சவம்  வருடத்திற்கு இரண்டு நடக்கும். தேர் வரும். உஞ்சவிர்த்தி பஜனை பாடி வீதி உலா வருவார்கள். புரட்டாசியில் பெரிய நாமம் இட்டு ரோட்டிலேயே உருண்டு பிரார்த்தனை செய்வார்கள் - அவர்களை ஆச்சர்யமாக பார்த்த நாட்கள்… 

தெப்போத்சவ நாட்களில் சாயங்காலமே குடும்பத்தோடு போய் குளப் படிக்கெட்டுகளில் இடம் பிடித்து அமர்ந்தது...  வைகுண்ட ஏகாதசியில் கூட்டத்தோடு அலைமோதி சொர்க்கவாசல் நுழைந்தது... மார்கழியில் விடி காலையிலேயே எழுந்து அம்மாவோடு கோயிலுக்கு போனது...  எனக்கு பிடித்த பார்த்தசாரதி கோயில் பிரசாதம் புளியோதரை, அதிரசம் ரெண்டும் சாப்பிட்டது… என இவ்வளவும் பசுமையா நினைவுல இருக்கு.

கோயில் விசேஷங்களில் தெருக்களில் தோன்றும் தற்காலிக நடைமேடை (platform) கடைகள் ஒரு விசேஷம். அங்கு எனக்கு பிடித்ததை வாங்க அம்மா, பாட்டி என பலர் தரும்  ரூபாயை வைத்து  எதையாவது வாங்குறது பயங்கர குஷி.

அம்மன் கோவில்:

எங்கள் வீட்டு எதிரிலேயே சிறிய அம்மன் கோவில் இருந்தது. ஆடி மாதத்தில் காலையிலும் மாலையிலும் மைக் செட்டில் அலறும் பாட்டை, படிப்பை தொந்தரவு செய்யுதேன்னு புலம்பியது ஒரு புறம். ஆனால் அனைத்து பாடலும் பிடித்து மனப்பாடம் ஆனது மறுபுறம். 

கற்பூர ஆரத்தி செய்யும்போது தவறாமல் யாராவது ஒருவருக்கு 'சாமி' வரும். அப்போது வேறு யாராவது குறி கேட்பார்கள். அதற்க்காகவே நான் அந்த கோவில் போகவே பயப்படுவேன். 

கோவில் உற்சவம்ன்னா காப்பு கட்டி பத்து நாட்கள் அந்தத் தெருவில் யாரும் இரவில் வெளியில் தங்கக் கூடாதுன்னு சொல்வார்கள். அந்த செய்தியே திகிலா இருக்கும்

அலகு குத்துவது, தீ மிதிப்பதுன்னு எல்லாமும் உண்டு. ஒரே ஒரு முறை கட்டைகளை அடுக்குவது முதல், தீ நன்கு கனன்று எரிந்து அடங்கி, கரிபோல மாறியது வரை பார்த்தது நினைவில் இருக்கு. அதுக்கு பிறகு தீ மிதிப்பையும் பார்த்தேன்.

ஞாயிறு மதியத்தில் துர்கைக்கு விளக்கேற்ற அம்மாவுடன் செல்வேன். அங்கு கூட்டமாக பெண்கள் பாடும் அனைத்து ராகுகால பாட்டும் எனக்கு மிகப்பிடித்தவை.

பள்ளி நாட்கள்:

லேடி வெல்லிங்டன் சீமாட்டி மேல் நிலைப் பள்ளி. அரசு பள்ளி. Yes, I  am a proud government school & college student.  எல்லாரையும் போல மறக்கவே முடியாத பசுமையான பள்ளி நாட்கள். ஆங்கிலேயர் காலத்து பள்ளிக் கட்டிடம். பெரிய்ய்ய் பள்ளி. விஸ்தாரமான, காற்றோட்டமுள்ள பள்ளி அறைகள் (சிலவற்றைத் தவிர) . பெரிய்ய்ய் play grounds. Excellent teachers. அவ்ளோ அருமையா பாடம் நடத்துவார்கள். தமிழ், ஆங்கிலம், கணிதம், இயற்பியல், வேதியியல் ன்னு ஒவ்வொரு ஆசிரியருமே experts in their subjects. No comments about computer sir though, ahem.. ahem. கழிவறை தவிர அனைத்துமே தரம்.

விவேகானந்தா இல்லம் அப்போது, நான் படித்த காலத்தில், சாதாரணமாக இருந்தது. எங்களது ஏழாவது வகுப்பறைகள் இதன் பக்கத்தில் இருந்ததால், அங்கு சென்று பெரிய பாறைகள் மேல் ஏறி அமர்ந்து சாப்பிடுவோம். பீச் பக்கம் என்பதால், பேய் காற்று வீசும். இப்போது விவேகானந்த இல்லத்தை, பள்ளியிலிருந்து பிரித்து, வேறு நுழைவாயில் வைத்து, சிறப்பாய் செய்து விட்டார்கள்.

        

லேடி வெல்லிங்டன் teachers training college அப்போது மிகப் பிரபலம். வருடா வருடம் அங்கு படிக்கும் அக்காக்கள், எங்களுக்கு பாடம் எடுக்க ஒரு மாதம் வந்துவிடுவார்கள். அந்த நாட்கள் எங்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அவர்களுடன் அக்கா அக்கா என்று ஆசையாக உரையாடுவோம். இப்போது இதெல்லாம் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.  

பாட்டு, ஹிந்தி வகுப்புகள்: 

இன்றும் எனது niece மற்றும் மகள், 'எனக்கு எப்படி கன்னடம் பேசத் தெரிகிறது' என்று கேட்பார்கள். நான் பெருமையாக சொல்வேன் "திருவல்லிக்கேணியில் வளர்ந்தால் எல்லா மொழியும் வரும். அங்கு வளரும் எல்லா குழந்தைகளும் பாட்டு, ஹிந்தி வகுப்புகளுக்கு கண்டிப்பாக செல்வார்கள்" என்று.

"ஸ்ரீனிவாசன்" நூலகம் சென்று புத்தகம் எடுத்து படித்த நாட்கள் ஏராளம். படித்ததென்னவோ fictions என்றாலும், லைப்ரரிக்கு போகணும்னா ஒரு பெருமை வந்து விடும். சென்ற வருடம் திருவல்லிக்கேணி சென்றுருக்கையில், 'ஐஸ் ஹவுஸ்' இல் அதே நூலகத்தைப் பார்த்தேன். ஞாயிறு மாலை நேரம் என்பதால் மூடியிருந்தது.          

கடற்கரை:

பல நாட்கள் விடியற்காலையில் அண்ணனுடன் jogging போனது... அருகம்புல் ஜூஸ் குடித்து பிடிக்கலைன்னு சொன்னது... கடற்கரை ஊத்து தண்ணி குடத்தில் பிடித்து சைக்கிளில் கட்டி வீட்டுக்கு அண்ணனுடன் வந்தது... ஏதோ ஓரிரண்டு கிரகிணத்தன்று கடற்கரையில் குளித்தது…

குடியரசு தின அணிவகுப்பு பார்க்க குடும்பத்தோடு விடி காலையிலேயே சென்று, வெயில் படாத பகுதியில் இடத்தை பிடித்து பார்த்தது... நடனக் குழுக்கள் வரும்போது, 'நம்ம கிட்ட டான்ஸ் ஆடமாட்டாங்களா'ன்னு ஆசையா எதிர் பார்த்தது...

கல்லூரி நாட்களில் தோழிகளுடன் மாலையில் கையில் செருப்பைப் பற்றிக் கொண்டு வெதுவெதுப்பான மணலில் நடந்தது... என கடற்கரையை ஒட்டிய நினைவுகள் அனைத்தும் இனிமையானவை.

Pycrafts road:

இந்தத் தெரு பெயரை சரியாக உச்சரிக்கக் கூட தெரியாமல், bycross, paicross இன்னும் என்னென்னவோ உளறிய சிறிய வயது நாட்கள் அவை. வளையல் கடை, ரிப்பன் கடை, பலப்பல நடைப்பாதை கடைகள் என்று இல்லாத பொருட்களே இருக்காது இந்தத் தெருவில். பழைய புத்தகக் கடைகள் பிரசித்தம் அந்நாட்களில். பாதி விலைக்கு நல்ல நல்ல புத்தகங்கள் கிடைக்கும். பள்ளி, கல்லூரி புத்தகங்கள், போட்டி தேர்வுகளின் புத்தகங்கள், ஐந்தாண்டு கேள்வி விடை புத்தகங்கள் என்று எல்லாமும் கிடைக்கும். "விஜய் ஐஸ்"சில் தான் முதன்முதலில் softy ice விற்றார்கள்ன்னு நினைக்குறேன். அந்த சுவை இப்போது இல்லைன்னு தோணியது, சில வருடங்கள் முன்பு சென்றபோது சுவைத்தபோது.

 

ஹோட்டல், சினிமா: 

ரத்னா கபே மிகவும் பிரசித்தம் என்றாலும், restaurant இல் சாப்பிட அனுமதி இல்லாத / சந்தர்ப்பம் வாய்க்காத பள்ளி, கல்லூரி நாட்கள் என்னுடையவை. அதனால் இங்கு அக்காலத்தில் சாப்பிட்ட நினைவு இல்லை. Star, பாரகன், தேவி, சாந்தி இந்த நான்கு தியேட்டரிலும் நடந்தே போய் சினிமா பார்த்த நினைவு சிறிது இருக்கிறது. 

பேருந்துகள்:

Pycrafts ரோடு, கண்ணகி சிலை, ஐஸ் ஹவுஸ் இந்த மூன்று பேருந்து திருத்தத்திலிருந்தும் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்ல பேருந்துகள் உண்டு. பைக், ஆட்டோ வெல்லாம் கட்டுப்படி ஆகாத அந்நாட்களில், எங்கும் செல்ல பேருந்துகள்தான்.  

 

நினைவிடங்கள்: 

விவேகானந்தர் இல்லம், பாரதியார் இல்லம் இதெல்லாம் இப்போது புதுப்பித்து வைத்திருக்கிறார்கள். இடிந்(த்)த நினைவிடங்களில் கண்ணகி சிலையும், சீரணி அரங்கமும் இன்னமும் நினைவில் உள்ளது. கலைவாணர் அரங்கம் இப்போது பிரம்மாண்டமாய் இருக்கிறது போலும். நான் பார்க்கவில்லை. இங்கு சென்று எஸ் வீ சேகர் நாடகம், உலகப் புகழ் பெற்ற magic show (பெயர் நினைவில்லை) பார்த்த நினைவுகள். திருவல்லிக்கேணி பார்த்த சாரதி சபா ஒரு இண்டு-இடுக்கில் இருக்கும். அங்கு சென்று கச்சேரிகள், crazy மோகன் நாடகங்கள் பார்த்த நினைவுகள் இருக்கிறது.       

26, கட்டை தொட்டித் தெரு, திருவல்லிக்கேணி:

நான் பிறந்தது முதல் பதினைந்து வருடங்கள் வாழ்ந்தது இந்த ஒண்டு குடித்தன வாடகை வீட்டில்தான். எவ்வளவோ வீடு மாறிய பிறகும், இப்போதும் என் கனவுகளில் அடிக்கடி வருவதும் இந்த வீடுதான். என் அப்பாவுடனான அனைத்து நினைவுகளும் இந்த வீட்டில்தான்.

திருவல்லிக்கேணி பெரிய தெருவில் ஒரு கடையில், இரவுகளில் சூடான மசாலா பால் கிடைக்கும். இப்ப இருக்கான்னு தெரியலை. சாயங்காலமே பெரிய கடாயில பால் காய்ச்ச ஆரம்பிச்சிடுவாங்க. எதையாவது வாசனைக்கு அரைத்து போடுறதோ, சேர்க்கவோ மாட்டார்கள். வெறும் மிதமான சக்கரை கலந்த பால் +  நிறைய ஏடு - ஒரு cup & saucer இல் தருவார்கள். என் அப்பா saucerஇல் ஊற்றி ஆறவைத்து எனக்கு கொடுப்பார். மிக மிக ருசியாக இருக்கும்.  

ஒண்டு குடித்தன வீட்டில் அனைவருமே ஒரு குடும்பம் போலத்தான் பழகுவார்கள். நாங்கள் வசித்த தெருவில் மற்ற 4-5 வீடுகளும் எங்கள் உறவுகள் போலத்தான். எனவே வளரும் பருவத்தில் எனக்கு நிறைய அக்காக்கள் க்கள், அண்ணாக்கள், தோழிகள் இருந்தார்கள். அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்ட நாட்கள் அனைத்தும் மிகப் பசுமையானவை. UPS இருந்திராத அந்த காலத்தில், power போய் விட்டால், அனைவரும் வெளியில் வந்து வம்படிப்பார்கள். எனக்கு மிகவும் பிடித்ததில் இதுவும் ஒண்ணு.

இவை அனைத்தும் நினைவில் நின்றவற்றில் சிலவே. பொம்மைகளோ, வித வித ஆடை அணிகளோ, உணவக சாப்பாடோ கிடையாது. முதன் முதலில் tube light, மின்விசிறி, பீரோ, gas connection, மிதிவண்டி, டிவி வாங்கிய நாட்கள் இன்னும் பசுமையாய் மனதில் இருக்கின்றது. 

இதையெல்லாம் இப்போது மிஸ் செய்கிறேன். சிலசமயம் இவற்றை என் மகளுடன் பகிர்வேன். என் மகளுக்கு  இந்த அனுபவமெல்லாம் இல்லை. அதனால் அவள் அதை miss செய்யவும் போவதில்லை. ஆனால் அவளுக்கும் இது போன்று ஒரு அனுபவமிக்க சிறுபிரயாயம் இருந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். அவளது நாற்பது வயதில் இதுபோன்று எதை எழுதுகிறாள் என்று பார்க்கவேண்டும்.

நானும், உடற்பயிற்சியும்

என் பொண்ணு என்னையப் பார்த்து 'எனக்கு ஒரு தொப்பைதான் இருக்கு, உனக்கு மட்டும் ஏம்மா ரெண்டு தொப்பை இருக்கு'ன்னு கேட்டப்போக் கூட நான் சீரியசா எடுத்துக்கல. கணவர் கிண்டலடிக்கும்போதும் லைட்டாதான் எடுத்துக்கிட்டேன். (என் பெருந்தன்மைய இதிலிருந்து நீங்க தெரிஞ்சிக்கலாம்). 

ஆனா ஒருநாள், என் டயரில குறிச்சிக்க வேண்டிய அந்த நாள் வந்தது. பொண்ணோட விளையாட மொட்டை மாடி போனப்போ, அடுத்த தெரு வயதான பெண்மணி (அடிக்கடி மொட்டை மாடியில் பார்த்து சிநேகம்), 'எவ்ளோ மாசம்மா ஆகுது'ன்னு கேட்ட நொடி முடிவு செஞ்சேன், இனிமே உணவுக் கட்டுப்பாடும், உடற்பயிற்சியும் செஞ்சியே ஆகணும்னு.

நான் உடற்பயிற்சி செஞ்சேனா, இல்லையாங்கிறத விட நான் குண்டாரத்துக்கு காரணம் யாருன்னு நீங்க தெரிஞ்சிக்கணும். நான் கொஞ்சம் குண்டா இருக்குறதுக்கு நான் காரணமே இல்லைங்க. என்னை சுத்தி இருக்குறவங்கதான். எப்படின்னு தெரிஞ்சிக்க மேல (கீழே?) படிங்க.

நான், கணவர் மற்றும் ஒரு மகள் அடங்கிய கூட்டுக் குடும்பம் எங்களுது. அதனால வீட்டு வேலைக்கே நேரம் சரியா இருக்கும். என் கஷ்டத்தை புரிஞ்சிக்கிட்ட கணவர், மதிய சாப்பாட்டை வெளியேவே பார்த்துப்பார். (இதுக்கும், என் சமையலின் கைவண்ணத்துக்கும் ஒண்ணும் சம்பந்தம் இல்லங்க).

வேலை ஜாஸ்திங்கறதால, வீட்டு வேலையில் உதவ ஒரு maid இருக்காங்க. அவங்க என்னை ஒரு வேலைகூட செய்ய விடமாட்டாங்க. துடைக்கறது, துவைக்கறது, கழுவறதுன்னு எல்லாத்தையும் செஞ்சிடுவாங்க. ரெண்டு, மூணு குழந்தைய கூட ஈசியா வளத்துடலாம், ஆனா ஒரு குழந்தைய வளர்க்கறது ரொம்ப கஷ்டம். அதனால மேலே சொன்ன maidடே, சாயங்காலம் ரெண்டு மணி நேரம் மகளைப் பார்த்துக்க வந்துடுவாங்க. 

நான் இப்படி நாள் முழுக்க கஷ்டப் படுறேனேன்னு, என் மக, அவ பங்குக்கு, அவளுக்காக செஞ்ச, high-fatty-foodsஐ, அவ சாப்பிடாம, எனக்காக விட்டுக் கொடுத்திடுவா. 

இப்படி எல்லாரும் எனக்காக பரிவா இருக்கும்போது, அந்த சந்தோஷத்துலதான் எனக்கு வெயிட் போடுதுன்னு உங்களுக்கே இப்ப புரிஞ்சிருக்கும். 

அப்படியும் சில நேரம் வாக்கிங் போகலாம்னு முடிவெடுப்பேன். அப்போல்லாம் தினமும் ரெண்டு மணி நேரம் பவர் கட்டாகும். அந்த நேரத்தை வீணடிக்காம, வீட்டுக்குள்ளேயோ/மொட்டை மாடியிலோ வாக்கிங் செய்வேன். ஆனா என் மகளும் என்கூடவே வேகமா நடப்பா. அவளே எலும்பும் தோலுமா இருப்பா, இன்னும் நடந்து, அதனால இன்னும் ஒல்லி ஆயிட்டாள்னா? (எப்படில்லாம் யோசிக்கறேன் பாருங்க!) ஐயோடா! வேணவே வேணாம்னு நான் நடக்கறதையே நிறுத்திட்டேன்.

எனக்கு பேசிக்கா நேரத்தை வீணடிக்கப் பிடிக்காது. எதுக்கு உடற்பயிற்சிக்குன்னு நேரத்தை செலவு செய்யணும், அதுவும் வீட்டு வேலையே எக்ஸ்சர்சைஸ்ஸா இருக்கும்போது?

• காலையில எழுந்துக்கும்போதே, அலாரத்தை (தலகாணிக்கு கொஞ்சம் மேலேயே வெச்சாலும், எப்படியோ அது தானா நகர்ந்து தூரப் போய்டுது.), படுத்தபடியே கையால் துழாவி, தேடி கண்டுப் பிடித்து நிறுத்துறேன். - இது தோள்களுக்கு பயிற்சி.

• அப்பா, பொண்ணு ரெண்டு பெரும் குனிய மாட்டாங்க. எதையாவது கீழே போட்டு எடுத்து கொடுக்கச் சொல்லுவாங்க. - இது இடுப்புக்கு பயிற்சி.

• பொண்ணு பின்னாடியே pediasure எடுத்துட்டு ஓடணும். - இது காலுக்கு பயிற்சி 

• மகளை கீழே உட்கார்ந்து சாப்பிட வைக்க, வீட்டுப் பாடம் செய்ய வைக்கணும் - இது முதுகெலும்புக்கு பயிற்சி.

இப்படி வீட்டு வேலையே(?!) எக்ஸ்சர்சைஸ்தானே, தனியா என்னத்துக்கு செய்யணும் முடிவெடுத்துட்டேன்.

என்ன, என்னோட முடிவு சரிதானே?

தீபாவளி என்றாலே...

நடுத்தர வயதடைந்து விட்டதால், என்ன நாள் / பண்டிகை என்றாலுமே, பல நினைவுகளை அது கிளருகிறது. அப்படி எனக்கு இந்த தீபாவளி பல பழைய நினைவுகளை ஞாபகப் படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

என்னுடைய பால்யம்(மும்) ஏழ்மையிலேயே கழிந்திருக்கிறது. எனக்கு இரண்டும் அண்ணா என்பதால், நான்தான் வீட்டில் செல்லம் என்பது சொல்லத் தேவையில்லை. என் அப்பாவும், பெரும்பான்மையான (மகளைப் பெற்ற) அப்பாவைப்போல் தங்கமீன் அப்பாதான்.

என் அண்ணனுடன், என் மாமாவின் நண்பரின் பட்டாசு கடைக்கு, தீபாவளியின் முன் தினம் இரவு போய், ஓசி பட்டாசு வாங்கி வருவது - தொலைகாட்சி மோகம் இல்லாத அக்காலங்களில், எங்களின் பெரிய கசின் கூட்டத்தோடு ராகவேந்திர மடத்திற்கு சென்று, தீபாவளி அன்று அங்கு தரும் எண்ணையை தலையில் தேய்த்து கொள்வது - அண்ணன்கள் விடும் பட்டாசை பார்ப்பது (எனக்கு பயம் இப்போதும்) - அம்மாவோடு தீபாவளி அன்று மதியம் என் மாமா வீட்டிற்கு சென்று, பாட்டியை நமஸ்கரித்து விட்டு, மாமா மகள்களுடன் விளையாடுவது - இன்னும் சில நினைவுகள் இருந்தாலும் என்றுமே மறவாத தீபாவளியாக ஒன்றை அமைத்துவிட்டது விதி.

எவ்வருடமுமே இல்லாத திருவருடமாக, தீபாவளிக்கு எனக்கு பாவாடை சட்டை, அதுவும்  ரெண்டு மாதத்திற்கு முன்னமேயே வாங்க அப்பா-அம்மாவுடன் கடைக்கு சென்றாகிவிட்டது. பட்டு இல்லை என்றாலும், பார்டர் போட்ட, ஜரிகை வைத்த பளப்பள பாவடைகளில் நான் அடம் பிடித்து வாங்கியது 'கருப்பு நிறத்தில் அரக்கு கலர் பார்டர்' போட்ட பாவாடைத்துணி. அம்மாவிற்கு பண்டிகைன்னு வாங்குவது கருப்பாக இருப்பதில் விருப்பமில்லை. ஆனால் அப்பாதான் 'தங்கமீன்' வகை ஆயிற்றே! அதையே வாங்கிக் கொடுத்து விட்டார்.

அந்த வருடம்தான் சிறிது பணம் புழங்கியது போலும் அப்பா கைகளில், பட்டாசு கூட 'வாங்கி'க் கொடுப்பதாய் கூறி இருந்தார். ஆனால் தீபாவளிக்கு ஒரு வாரம் இருக்கும்போது, ஒரு ஹார்ட் அட்டாக்கினால், இறந்தே விட்டார். :'(

வளர்ந்து, பல மூட நம்பிக்கைகளை, நான் தூக்கி எறிந்த போதும், பண்டிகைன்னா கருப்பு வாங்கக் கூடாதுங்கிறது மட்டும் இன்றும் கடைப் கடைபிடிக்கிறேன்.

நொறுக்க்ஸ் - Apr 23

எனது பழைய கலிக் என்னுடன் போனில் பேசும்போது ஒரு விஷயம் சொன்னார். "நம்ம பாஸ் இத்தாலியிலிருந்து அடிக்கடி Where are you? ன்னு மெயில் பண்ணறார். ஆனா நான் தான் reply பண்ணறதே இல்லை". நான் பரவா இல்லையே என நினைத்து கொண்டேன். சில மாதங்களுக்கு முன் என் வீட்டிற்கு வந்த அந்த தோழி அவருடைய மெயில் பாக்ஸ் எனக்கு காண்பித்தார். அப்புறம் தான் எனக்கு விளங்கியது, அவை automated reminders from a social networking site called WAYN.

நினைப்புதான் பிழைப்பை கெடுக்கும் என்று அவரை கிண்டல் பண்ணி தீர்த்து விட்டேன். 

****************

ரோட்டில் எச்சை துப்புவது என்பது அந்த பழக்கம் இல்லாத அனைவரும் வெறுக்க தக்க விஷயம்.

சில வருடங்களுக்கு முன் நானும், என் கணவரும் எங்கோ நடந்து சென்று கொண்டிருந்தோம். அப்போது யாரோ ஒருவன் எங்கள் எதிரில் வந்து கொண்டிருந்தான். சற்றே இடைவெளி இருக்கும்போது 'கர்ர்ர் தூ' என்று துப்பிவிட்டான்.  எங்களுக்கு ஒரே அருவருப்பு. என் கணவரோ "அவன் என்னை பார்க்கல போல" என்றார் கோபமாக (முறைத்துக் கொண்டிருந்தாராமாம்). உடனே நான் "ஏன், உங்களை பார்த்திருந்தால், உங்கள் மேல் துப்பி இருப்பானா" என்று விழுந்து(2) சிரித்தேன்.

அவருக்கும் சிரிப்பு வந்தாலும், "சரி சரி, நீ அடிச்ச ஒரே ஜோக்குக்கு எவ்ளோ நேரம் நீயே சிரிப்பே" என்று மீசையில் மண் ஒட்டாதவாறு இருந்தார்.

நொறுக்க்ஸ் Apr 6

என் அண்ணன் பெரும்பாலும் நக்கல், காமெடி என சதா கலாட்டா  செய்துக் கொண்டிருப்பார். என் அண்ணன் சொன்ன (அடித்த?) என்னால் மறக்கமுடியாத இரண்டு காமெடிகள் கடைசியில்.

---

One of my childhood mysteries:

We all know that Half-an-hour is 30 min and Half-of-one is 0.50.

If the time is 2.30 and when someone asks me what time it is now, I used to get confused if I need to tell two-thirty or two-fifty.

Anybody in the same boat?

---

காமெடி 1:

சில வருடங்களுக்கு முன்னால், அதாவது நான் +2 படித்துக் கொண்டிருக்கையில் (சரி, சரி, பல வருடம்ன்னே படிங்க) என் அண்ணன் பாத்ரூமில் குளித்துகொண்டிருக்கையில், நான் பாத்ரூம் வெளியில் வராண்டா (யாரும் வரவில்லை, verandahவை தான் அப்பிடி சொன்னேன்) வில் நின்று தலை (முடி தான்!) சீவிக்கொண்டிருந்தேன். கூடவே ஏதோ பாட்டும் பாடிக்கொண்டிருந்தேன். உள்ளிருந்து என் அண்ணன் "ஏண்டி பாத்ரூம் வாசல்ல நின்னு பாடறே, யாராவது பார்த்தால் நான் சும்மா குளிக்கறேனா இல்லை தீ குளிக்கறேனாங்கர சந்தேகம் வந்துட போகுது" என்றார்.

காமெடி 2:
இதுவும் நான் +2 படிக்கும்போது நடந்ததுதான். எனக்கு எங்கள் கணித ஆசிரியரை மிகவும் பிடிக்கும். அவர் வகுப்பு எடுப்பது ஆகட்டும், டிப்ஸ் வழங்குவது ஆகட்டும், எழுது பலகை சுத்தம் செய்வது ஆகட்டும், அனைவரது கவனத்தை ஈர்ப்பது ஆகட்டும் + அவரது பெரிய உருவம், பெரிய மீசை என அனைத்தும் style தான். பெரும்பாலான மாணவர்களுக்கு ரோல் மாடல் ஆசிரியர் அவர்தான். நானும் தினமும் வீட்டில் அவர் புகழ் பாடிக்கொண்டிருப்பேன். அப்பிடி ஒருநாள் என் அண்ணனிடம் நான் சொன்னது "என் மாத்ஸ் டீச்சருக்கு எந்த கணக்கு கேள்வி சொன்னாலும், உடனே அவர் விடை சொல்லிவிடுவார்". அதற்கு என் அண்ணன் சொன்னது "நீ 17 வருஷமா சாப்பிடறே, என்னிக்காவது வாயிலிருந்து திரும்ப தட்டில் சாதம் விழுந்திருக்கா?".

நொறுக்க்ஸ் - Apr 03

நான் என் குழந்தைக்கு "ஷாம்பூ சாதம்" கொடுத்தேன் என்கிறாள் என் niece. விவரம் கடைசியில்.
---

சில வருடங்களுக்கு முன், நான் பணியாற்றிகொண்டிருக்கையில், ஒரு கலிக் கேட்டாள் "உன் பிறந்த நாளா செப் 12 ? அன்றுதானே NY Twin towers விழுந்தது?". நான் சொன்னேன் "இல்லை, அது நடந்தது செப் 11.  செப் 12 அன்று நல்லது மட்டுமே நடக்கும்".

என்ன சரிதானே?
---

சில வருடங்களுக்கு முன்னால், நான் வேலை செய்த ஆபீஸ் திருவான்மியூரில் ஒரு individual residenceக்கு shift ஆனது. என்னிடம் யாராவது எங்கே இருக்கு ஆபீஸ் என்றால், நான் சொல்வேன் "Tidel Park பக்கத்தில்". :)

அதே போல் சென்ற வாரம் ஒரு சம்பவம்...           

Next to our apartments compound, வெல்டிங் கம்பெனி மூடப்பட்டு ஏதோ ஒரு ஆபீஸ் திறக்கப்பட்டுள்ளது. 10 - 12 பவர் கட் ஆனால், அனைவரும் வெளியில் வந்து வம்படித்து கொண்டிருப்பர். ஒரு நாள் நான் அந்த ஆபீசை கடக்கையில், ஒருவர் போனில் பேசிகொண்டிருந்தார் "எனக்கு வேலை கிடைச்சிடுச்சு... அசோக் பில்லர் பக்கத்துல இருக்கு ஆபீஸ்".
நான் நினைத்து கொண்டேன் "ஒரு சந்துல ஆபீஸ் இருக்கு, எப்படி பீலா உடறான் பார்.".

என்னை போல் ஒருவன்.

---
அதே போல், நான் வேலை செய்தபோது, யாராவது எந்த கம்பெனி என்றால் "Infosearch" என்பேன். பெரும்பாலானவர்கள் உடனே கேட்பார்கள் "oh, இன்போசிஸ்ஆ?". கேட்பவரை நான் திரும்ப சந்திக்க மாட்டேன் என எனக்கு தோன்றினால், நான் மறுப்பு எதுவும் தெரிவிக்க மாட்டேன்.

சில நாட்கள் கழித்துதான் தெரிந்து கொண்டேன், என்னோடு பணிபுரியும் அனைவருக்கும் இந்த  சந்தர்ப்பம் வரும் என்று.
---

இப்போது ஷாம்பூ மேட்டர்.    

சில வாரம் முன் என் மகளுக்கு ஜுரம். சஹானா என்னிடம் "எப்படி அத்தை,  ஜானுவிற்கு fever வந்தது?". நான் "தெரியல்லை, அவளுக்கு நான் shampoo bath கொடுத்தேன், அதனால் இருக்கலாம்". உடனே அவள் "ஐயோ அத்தை, ஷாம்பூ தலையில் போட்டுக்கொள்வது, அதை ஏன் சாதத்தில் கலந்து அவளுக்கு ஊட்டினீர்கள்?". பிறகு புரிந்தது எனக்கு, நான் bath - குளியல் என சொன்னதும், அவள் bath - சாதம் என புரிந்துகொண்டதும்.

பிறகு அவளும், நானும் சிரித்ததை சொல்லவும் வேண்டுமோ?

நொறுக்க்ஸ் - Mar 26

நான் ஏழு மாசம் ப்ரெக்னன்ட்ஆக இருக்கும் போதுதான் என் niece அமெரிக்காவில் இருந்து வந்தாள். வயிற்றில் பாப்பா என்றவுடன் அவளுக்கு ஆச்சர்யமும் சந்தேகமும் ஒரு சேர வந்தன. “அத்தே, பாப்பா வயித்துக்குள்ளேயா  இருக்கு ?” என்றாள். நான் “ஆமாம், வெளியே வந்தவுடன் உன்னுடன் விளையாடும்” என்றேன். அதற்கு அவள் என்ன சொன்னாள் “பாப்பாவை எப்படி  அத்தே சாபிட்டே?... yakki” :)


########

என் குழந்தைக்கு ஏழு மாசம் ஆகும்போதுதான் என் niece முதல்முறையாக என் குழந்தையை பார்த்தாள். அவள் US இல் இருந்து போனில் பேசும்போது, “நீ சென்னை வரும்போது ஜானு உன்னுடன் விளையாடுவாள்” என்பேன். அவள் வந்தபோது, சதா படுத்துக்கொண்டே இருக்கும், சிரிக்கும், கை-கால் ஆட்டும் குழந்தையோடு  அவளுக்கு சிறிது நேரமே entertaining காக இருக்க, அவள்  “அத்தே, பாப்பாவை பாட்டிகிட்டே  கொடுத்துட்டு  வா, நாம ரெண்டுபேரும்  விளையாடலாம்”  சொன்னாள். அதை கேட்டு அனைவரும் சிரித்தோம். 

Happiest Day!

Today became a special day for me because I spoked to one of my very my bestest friends.

Anitha… she was my dearest cousin from the childhood. Due to fate, she did a love marriage to a wrong person and her whole life became a mess. I am not going to discuss the details about her life, but then she has seen everything in life within her 30 years of age, which are not supposed to experience by anyone.

As the August began and friendship week started, I kept thinking more about her. And finally today I made myself free to talk to Anitha’s sister, got her number and spoke to her after 13 years.

Though we talked about the bitter things of her life, cried and all that, it was very nice to speak to her. We recollected all happy memories we shared during our childhood. We both understood how much we missed each other. She is sort of settled down in her life, after so much of ups & downs and struggles.

God, pls let her live peacefully at least for the rest of her life.

Travel in MTC பஸ்

When I started from home to office, I was praying that I should get a direct bus, which is actually a rare. After reaching the bus stop, within 2 mins I got the direct bus and I was so happy. But the bus stopped nearly 50 metres away from the place where I was waiting (many were waiting). I was not prepared to run and get into. As it was a rare bus, no one chased it. Only later I saw a board saying bus stop moved to 50 metres away from the old location. I was wondering then why so much crowd waiting there, no one read the notice board or what?

Then I got a bus to Guindy and waited in the stop where the Broadway busses will stop. I was wondering why no one is there in the stop. Intelligently I checked the bus numbers written in the board of the bus stop and felt relieved that I was standing in the right bus stop. But later in 5 mins, many busses came, but nothing crossed me, all diverted to back (small bypass) road. After enquiring with some auto driver, I came to know that bus stops were moved to that location, a year back. Awww.

I went back and stood in the new bus stop, where there is neither the bus stop shadow nor the board with bus numbers.

Aaahhhh….later I was waiting for a white board bus which only will stop in Anand Theater stop. In 10 mins, lots of Broadway busses crossed the stop, but all were Delux Bus or Yellow Board Busses and it wont stop in Anadh Theater. Then I got 60D white board, joyful I got into it. The Conductor of the bus told me that the bus wont stop in Anand and I should get down only in TVS. My god…. I expressed my anxiety to him that I got in to that bus only bcoz it was a white board. He was laughingly told me that though it is a white board, it wont stop. But in the return journey of the bus, it will stop in Anand stop and not in TVS. Hmmmm….

In spite of all this messy experiences, I enjoyed the crowd less travel from a window seat. The pleasant weather added a fragrance to it. Was enjoying beautiful paintings, Lord Ganeh, Lord Lakshmi, grassy sceneries, agriculture procedures, traditional children’s plays etc. Though they looked old, they were awesome and definitely better than the dirty cinema posters.

Intelligently (again!?) I came and stood near foot board immediately after the bus crossed Jemini flyover, thinking to get down if bus stops in signal. I was lucky for the first time today, the bus did stop in the Signal and I got down. I was hearing an old person asking me to take care as vehicles are coming by the side. Then I used a sub-way to cross the road and reached office in 10 mins.

After the meeting which held for an hour, I started back to home. It was 2 hours 15 mins, since I left home and I was feeling pity for my darling princess. I called up home and checked if the kid is okay. She was okay but was searching me every now and then it seems. I was walking fast to the bus stop, with a strong prayer that I should get a direct bus 11H. Otherwise I have to go to Guindy and take another bus, which might get struck in the traffic, due to peak hour and also due to metro train construction work.

Aahaa…I am lucky this time and I got 11H in 10 mins. Though the bus was crowded, I enjoyed the travel. The incidents I enjoyed are…

School students - Their laughter, chit chat, back biting talks about some one in their class, asking passengers where they are going to get down, waving bye to their friends who got down in their stops…all this tool me back to my school days, aaahhh, wonderful Nostalgic feelings.

Conductor – shouting at the crowd to move in, at the students not to stand on the foot board.

A middle aged women – talking to everyone in the bus, scolding the girls who were helping the crowd by passing tickets (they are disturbing her it seems).

A teen girl – kept on talking over phone and laughing.

I was noticing all these and enjoying. When I reached home, my darling princess just then slept it seems and when I post this, she is still sleeping.

Are you wondering what is special in this post and why I enjoy very usual happenings during Chennai Travel? That is because I travelled in a MTC bus after a very long time….say nearly after 2.5 years. :)

Rain… Rain… Come Immediately…

I was in the office and it was a dark cloudy evening with a heavy rain. The girl’s team in my office, with our cups of tea in hand, came to portico and started to enjoy seeing the rain.

My colleague remembered her 4 years old daughter that she is so afraid of rain & thunder and she used to tightly close her ears and get settled in the corner of the bed. We were laughing, at the same time, sympathised for the little one.

And suddenly there flashed a tortoise coil which took me back to my flashback memories. :D

In our house at Triplicane, rain water will occupy the verandah fully. Luckily it never came inside. When the rain stops/slows down, we used to drain the water by throwing it away with buckets onto the street. I was in 3rd class or so at that time and after throwing a tantrum, my mom allowed me to participate in that very interesting task. With a small mug, I used to throw away water onto the street, which I used to enjoy a lot.

During my middle school days, the same rain, the same wish of mine to play in the rain, but I cannot do it because of my school back pack bag. A plastic cover (like the one which we used to put VADAMs during summers) of my height, which will cover the back fully and head, but open in the front (which my mom will join with safety pins) used to be my rain coat. And I liked this rain coat very much, as I can feel the rain drops falling.

Then came my college days, the same rain, the same wish to get drenched in rain and this time my wish fulfilled. I used to take umbrella to college and inside college my friends team of 4, used to eat ice creams from the canteen and used to get drenched and enjoy the rain.

Later on during my courtship days, the same rain, but this would take me to call my ‘would be’ man and chat with him the sweet nothings. We were in Nanganallur by this time and with a hot cup of coffee, I used to sit on the verandah and enjoy the weather.

Then came my newly married days, the same rain, the same wish, but my hubby never liked my wish of getting drenched in the rain. But I used to enjoy the climate with the same hot coffee in hand and sitting in the big verandah at Cuddalore house.

But my wish of getting drenched in the rain with my hubby fulfilled accidentally, that too twice :). Just imagine how romantic it would be. ;-)

And suddenly there was a big thunder that brought back me to the present moment. Our tea break was over and colleagues already started moving to work, I smiled myself and went back to work.

Rain is always an energy booster to me, no matter whether I get drenched or not. Who will not like it, isn’t it? And that too in this hot summer season, its relaxed to write about rain and its high time to sing the jingle by changing it a bit:

Rain… Rain… Come Immediately…

(Thank God, I justified the title of the post finally :) )