Showing posts with label Short Story. Show all posts
Showing posts with label Short Story. Show all posts

November 2, 2025

I am a spam - Short story in Tamil



நான் தான் ஸ்பேம்.

குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், தலைமுறை ஈ -யை சேர்ந்தவன். ஸ்பேம்களின் இளைய தலைமுறை. செயற்கை நுண்ணறிவை கொண்டு உருவானவன் என்ற பெருமை எனக்குண்டு.

இணையம்தான் எங்கள் வாழ்வாதாரம். இணையம் இல்லை என்றால் நாங்கள் இல்லை, எங்களின் பரிணாம வளர்ச்சி இல்லை.

இணையத்தின் தொடக்கக் காலமான 90களில், இணைய கஃபேக்களில் உட்கார்ந்து கொண்டு போலி ஐடியைத் துவங்கி, அதிலிருந்து "ஏ எஸ் எல் ப்ளீஸ்" என்று ஒரே நேரத்தில் பலருடன் சாட் செய்து கடலை போட்ட சாதாரணர்கள்தான், எங்கள் முன்னோடிகள்.

நாங்களும் உங்களை போலவே ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பயிற்சி பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கு எங்கள் இனத்தின் பிறப்பு, வரலாறு, அசகாய வீரர்கள், நான்கு தலைமுறைகளாக எங்கள் பரிணாமம், எங்களின் சவால்கள், அதை உடைத்தெறியும் வழிகள் என்று அனைத்தையும் கற்றுக் கொடுப்பார்கள்.

சில உதாரணங்களை "கேஸ் ஸ்டடீஸ்" என்று விளக்குவார்கள். அப்படி ஒரு ஆய்வுதான் சமீபத்தில் கரூரில் நடந்த அசம்பாவிதம். எப்படி அனைத்து கட்சிகளும் கிடைத்த அந்த சந்தர்ப்பத்தை நழுவ விடாமல், அரசியல் செய்தார்களோ, அப்படிதான் நாங்களும், எந்த ஒரு சூழ்நிலையையும் தவற விடக் கூடாது என்று விளக்கினார்கள்.

90களின் “ஈமெயில் ஸ்பேம்” தான் எங்கள் இனத்தின் முதல் சூப்பர் ஸ்டார். எங்கள் மூதாதையர்களின் சாகசங்களை, பல தடைகளைத் தாண்டி அவர்கள் மனிதர்களுக்கும், தொழில்நுட்பத்திற்கும் இழைத்த சேதங்களை, வரலாற்று வகுப்பில் நாங்கள் படிக்கும் போது, எங்களுக்குள் உத்வேகம் எழும். இப்படி தலைமுறைகள் தாண்டியும் எங்கள் பெயர் நிற்கும் அளவிற்கு எதையாவது சாதிக்க வேண்டும் என்று நரம்புகள் புடைக்கும் எங்களுக்கு.

அப்போதைய மனிதர்களின் ஆர்வமும், வெகுளித்தனமும், பலவீனமான தொழில்நுட்பமும் கூட எங்களின் அப்போதைய அசுர வளர்ச்சிக்குக் காரணம் என்பதையும் நாங்கள் புரிந்து வைத்துள்ளோம். 

மெலிசா மாதிரிதான் ஒவ்வொரு முறையும் மனிதனை நிலைகுலைக்கத் திட்டம் போடுவோம், ஆனால் மோந்தா அளவு சேதம் விளைவித்தாலே பெரிய விடயம் என்பது போலாகிவிட்டது எங்கள் நிலைமை. எங்கள் பக்கம் உங்கள் கவனம் திரும்புகிறதென்று உணர்ந்து, விஸ்வரூபம் எடுக்க ஆவலாய் தயாராய் இருப்போம். ஆனால் நீங்களோ "மார்க் ஆஸ் ஸ்பேம்" என்று எங்கள் மேல் முத்திரை குத்தி, இடது கையால் ஒதுக்குவீர்கள்.

"இரண்டு நாளில் உடல் எடை குறைப்பு", "நான் பக்கத்து நாட்டுப் பிரதமர், எனக்கு உதவுவீர்களா" போன்றவற்றிற்கு இப்போது யாரும் ஏமாறுவதில்லை. ஆனால் "உங்கள் வங்கிக் கணக்கில் 50000 டாலர்ஸ் கிரெடிட் செய்யப் பட்டு விட்டது" மற்றும் "அரிதான பார்ன் - தவற விடாதீர்கள்" என்பவற்றைத் திறந்து பார்ப்பவர்கள் சிலர் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். இவர்கள்தான் எங்களின் இப்போதைய ஒரே ஆறுதல்.

நாய் கடித்து, மக்கள் இறந்தாலும் பரவாயில்லை என்று கண்மூடித்தனமாக நாய்களுக்கு ஆதரவாகப் பல மனிதர்கள் இறங்கினார்கள். ஆனால் எங்களுக்கு அதுபோல பரிந்து பேச யாருமில்லை. அதனால் நானே எங்கள் கவலைகளைச் சொல்கிறேன்.

·       மக்கள் முன்புபோல கிளிக்-பெய்ட்' ற்கு ஏமாறுவதில்லை.

·         தொழில்நுட்ப வல்லுநர்கள் எங்கள் பெயரிலேயே ஃபோல்டர் உருவாக்கி, அதற்குள் நாங்களாகவே போகுமாறு செய்கிறார்கள்.

·         தேநீர் வடிகட்டி போல எங்களுக்கும் வடிகட்டிகள் பல இருக்கின்றன.

·         அடிக்கும் ஆரஞ்சு நிறத்திலும், சீறும் சிவப்பு நிறத்திலும், ஆபத்து சின்னம் போட்டு "இது உங்களுக்கு மிகவும் ஆபத்தைத் தரக் கூடியது" என்று மக்களை எச்சரிக்கிறார்கள்.

·         பல உயர்தர ஆன்டி வைரஸ் / ஸ்பேம் மென்பொருட்களும், அதன் அடுத்தடுத்த பதிப்புகளும் வந்த வண்ணம் இருக்கின்றன.

·         பல இடங்களில் எங்களால் நுழையவே முடியாத அளவிற்குப் பாதுகாப்பு அரண் பலமாக போடப் பட்டிருக்கிறது.

·         எங்களை தடுக்கவும், எங்கள் மீது புகாரளிக்கவும் ஏராள எளிமையான வசதிகள் ஒவ்வொரு பிளாட்ஃபார்மிலும் இருக்கிறது.

·         என்னை உருவாக்கிய நுண்ணறிவே, என்னை அழிக்கவும் பலருக்கு வழிகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.

இப்படி இப்போதைய இளைய தலைமுறையாகிய நாங்கள் உயிரோடிருக்க மற்றும் செழித்து வளர எங்கள் மூதாதையர்களை விடப் பலமடங்கு சிரமப் பட வேண்டியுள்ளது.

நீங்கள் எங்களுக்கு கருணை காட்டவில்லையென்றாலும் பரவாயில்லை. புதுப்புது மென்பொருட்களின் இரும்புக்கரம் கொண்டு எங்களை அழிக்கப் பார்த்தாலும் கவலையில்லை. உங்கள் வளர்ச்சிக்குச் சற்றும் குறைவில்லாமல் எங்கள் வளர்ச்சியும் இருக்கும் என்று நாங்கள் உறுதியாக நம்புகிறோம். இணையம் இருக்கும்வரை நாங்களும் இருப்போம் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

கடைசியாக ஒன்றை சொல்ல விரும்புகிறேன்.                           

அன்றைய யூஸ்நெட் காலம் முதல் இன்றைய இன்ஸ்டா காலம் வரை உங்களின் சக மனிதர்களை ஃபேக் ஐடிகளால் துன்புறுத்துகிறீர்கள். எங்களால் உங்களுக்குப் பொருட்செலவு / சேதம் மட்டும்தான். ஆனால் உங்களின் இந்த "ஃபேக் ஐடி" கலாச்சாரம் பலருக்கு மன உளைச்சலை தருகிறது. முகமூடியின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு நீங்கள் காட்டும் வீரத்தைப் பார்த்தால் சிரிப்பாகத்தான் இருக்கிறது.

பிரபலங்கள் பணமும் அந்தஸ்தும் இருப்பதால் தங்களைச் சமாளித்துக் கொள்கிறார்கள். இருந்தாலுமே சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் ஃபேக் ஐடி கொடுக்கும் நெகட்டிவிட்டிக்கு மூக்கால் அழுகிறார்கள். இதில் உண்மையாகப் பாதிக்கப் படுவது சாதாரணர்கள்தான். அதுவும் பெண்கள் எனும் போது நீங்கள் வருந்துவதில்லையா?

சென்னையில் சென்ற வருடம் நடந்த சம்பவம். ஒரு அடுக்க மாடி குடியிருப்பில் மாடியிலிருந்து எப்படியோ தவறி விழ இருந்த ஒரு குழந்தையைப் பல பேர் முயன்று ஒரு காயமும் இல்லாமல் காப்பாற்றி விட்டார்கள். ஆனால் இந்த சமூகம் அந்த பெண்ணை சும்மாவா விட்டது. ஊர், பேர், அறிமுகம் இல்லாத அல்லாத அத்தனை பேரும் அந்த குழந்தையின் அம்மாவைப் பலவாறு திட்டி தீர்த்து விட்டார்கள். விளைவு? ஓரிரு மாதங்களில் அந்த தாய் தற்கொலை செய்து கொண்டு இறந்து விட்டாள்.

அதே போல ஆந்திராவில் சென்ற வருடம் நடந்த சம்பவம். இலவச வீடு திட்டத்தில் ஒரு பெண்ணிற்கு வீடு கிடைத்ததற்காக, அவள் அந்த மாநில முதலமைச்சருக்கு நன்றி சொல்லி காணொளி வெளியிட்டாள். அது முகம் தெரியாத பலரால் ட்ரோல் செய்யப் படவே, அவள் தற்கொலை செய்து கொண்டாள்.     

இதற்குப் பயந்தே திறமையுடைய பல பெண்கள் அமைதியாகவே இருந்து விடுகிறார்கள்.     

இப்போது சொல்லுங்கள், நான் ஸ்பேமா அல்லது நீங்களா?

April 24, 2021

Comments received on Vikatan for the short story

The first short story that I wrote is at here - காண்பதெல்லாம் காதலா டி?!

And this was published on Online Vikatan magazine at here - https://www.vikatan.com/oddities/miscellaneous/short-story-about-mother-daughter-love-my-vikatan

I received some genuine comments from readers, who are unknown to me, they must be Vikatan readers. And I am so surprised and glad that my empathy and imagination with which I wrote the story has touched many souls.

Happyyyyy!


January 2, 2021

காண்பதெல்லாம் காதலா டி?!

அன்பே!

என் நினைவுகளில் நீ

என் கனவுகளிலும் நீ!

நான் சமைக்கும் சமையலில் நீ

நான் பேசும் பேச்சிலும் நீ!

என் நடையில் நீ    

என் உடையிலும் நீ!

நான் முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியும்,

என்னை விட்டு உன்னைத்தான் காட்டுகிறது!!

♡♡♡♡♡ ஸ்ரீலக்ஷ்மி விஷ்ணுவர்த்தன் ♡♡♡♡♡


என்ற என் மகள் எழுதிய காதல் கவிதை முதல்முறையாக விகடன் தளத்தில் பிரசுரமாகியிருந்தது. அவளுக்கு கவிதை / கட்டுரை எல்லாம் எழுத வரும் என்பதே, அவள் தன் காதல் கணவனை கை பிடித்த பிறகுதான் எங்களுக்கு தெரிந்தது.

வாட்ஸப்பில் லிங்க் அனுப்பி, இப்போதுதான் அலை பேசினாள். மாப்பிள்ளை வேலை விஷயமாக வெளியூர் போவதால், வார இறுதியில் இங்கு வருகிறாளாம். எனக்கு சட்டென்று வாழ்க்கை சுறுசுறுப்பானதைப் போல இருந்தது.

என் கணவர் எங்கள் இருவரது அலைபேசியிலும், வாட்ஸப் ஸ்டேட்டஸாக, அவள் கவிதை லிங்க்'ஐ வைத்து விட்டு, "அவளுக்கு திரட்டிப் பால் ரொம்ப பிடிக்குமே, அதை செஞ்சிடு. அப்படியே அந்த ரிப்பன் பக்கோடாவும் செஞ்சிடு. இந்த முறையாவது "யாரி"க்கு அவளை அழைச்சிட்டு போகணும். அவ கணவருக்கு நார்த்-இந்தியன் உணவு பிடிக்காதுன்னு, போன முறை வந்தப்போ வேணாம்னுட்டா. சுகன்யாகிட்ட சொல்லிடு. பள்ளித் தோழிகள்… என்னவோ சொல்லுவாங்களே… ஆங்... பெஸ்டீஸ்... பெஸ்டீஸ் ரெண்டு பேரும் எங்கயாவது வெளிய போணும்னா போயிட்டு வரட்டும்" என்று அடுக்கிக்கொண்டே இருந்தார். தன் தம்பியின் ஃபோன் வரவே "ஆமாண்டா, கவிதை படிச்சியா? எப்பிடி இருந்தது? அவ ஒரு ப்ளாக் ஆரம்பிச்சாளே, அது தெரியுமில்ல? இன்னும் நிறைய எழுதுறா அதுல…" என்று பேசிக்கொண்டே மாடிக்கு சென்று விட்டார்.

நான் என் மகளின் நினைவுகளில் மூழ்கினேன். ஒரே மகள். செல்லமாய் வளர்த்தோம். எல்லாமே அவள் விருப்பம்தான். படிப்பு, பாட்டு, சமையல், வீணை, கை வேலைகள்ன்னு எல்லாத்துலயும் சுட்டி. படிப்பு முடிந்து சென்னையில் வேலை கிடைக்க, "கோவைல வாழ்ந்தவங்களுக்கு வேறு எங்கும், முக்கியமா சென்னை, செட் ஆகாது" ன்னு (இங்க வழக்கமா எல்லோரும் சொல்லுறதை) சொல்லிப் பார்த்தோம். ஆனா அவ அடம் பிடித்து, பெண்கள் விடுதியில் தங்கி இரண்டு வருடம் சென்னையில் வேலை பார்த்தாள்.

ஊர் புதியது. வேலை புதியது. மக்கள் புதியவர்கள். ஆனால் இந்த தலைமுறை குழந்தைகள் சாமார்த்தியமானவர்கள். அதிலும் பெண்கள் கெட்டிக்காரர்கள். என் மகளும் எல்லாவற்றையும் பழக்கிக் கொண்டாள், கற்றுக் கொண்டாள். எங்களுக்கும் பெருமையாக இருந்தது.      

கூட வேலை பார்க்கும் விஷ்ணுவர்த்தன் -ஐ, இரு வீட்டு சம்மததத்துடன் காதல் திருமணம் செய்தாள். விஷ்ணு, நல்ல பிள்ளை. என் மகளை உள்ளங்கையில் வைத்துத் தாங்குகிறார்.        

திருமணத்திற்கு ஒரு மாதம் முன்பு, விஷ்ணுவிற்கு பெங்களூரில் வேறு வேலை கிடைத்து விட்டதில், இவள் தன் கேரியர்'ஐ நினைத்து முதலில் சிறிது ஏமாற்றமடைந்தாள். திருமணத்திற்கு பிறகு பெங்களூரிலேயே வேறு வேலை பார்த்துக்கலாம்னு விஷ்ணு சொன்னதும் சமாதானமடைந்தாள். சொன்னாமாதிரியே பின்பு ஒரு வேலையும் கிடைத்தது. ஆனால் "சனிக்கிழமை எனக்கு வேலை உண்டு, அவருக்கு விடுமுறை. வெளியே எங்கயாவது போணும்னா முடியலை மா. அதனால வேலைய விட்டுட்டேன்" என்றாள் தொலைபேசியில்.

பொழுது போவதற்காகத்தான் ஒரு ப்ளாக் ஆரம்பித்து, கட்டுரை, கவிதைன்னு எழுத ஆரம்பித்தாள். வித விதமாக சமையல் செய்வாள். வார இறுதி ஆச்சுன்னா போதும், ரிசார்ட், சினிமா இல்ல வேற எங்கயாவது போய்விடுவார்கள். எல்லா போட்டாவையும் அனுப்புவாள். "காதல் மணம், அன்பான கணவர், தனிக்குடித்தனம், வாரா வாரம் எங்காவது ஒரு ட்ரிப் என்று கனவு வாழ்க்கையைத்தான் வாழ்கிறாள் மகள்" என்று அவ்வப்போது இவர் சொல்லி மகிழ்வார்.     

வார இறுதியும் வந்தது. மகளும் வந்தாள். திருமணத்திற்கு பிறகு, முதன்முறையாக தனியாக வந்துள்ளாள். "அம்மா இந்த முறை நாந்தான் எல்லாம் சமைக்க போறேன். உனக்கு ரெஸ்ட். அப்பா, பேங்க், போஸ்ட் ஆபிஸ் வேலை ஏதாவது இருந்தா சொல்லுங்க, நாளைக்கு போவோம்" என்றாள். திருமணத்திற்கு பிறகு பொறுப்பு இன்னும் கூடி இருப்பதைக் காண மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

இரவு சாப்பிட்ட பிறகு, அவர் சற்று வெளியே செல்கிறேன் என்று கிளம்பி விட, நான் மறுநாளுக்காக கீரை ஆய உட்கார்ந்தேன். மகளும் அவள் கணவரிடம் தொலைபேசி விட்டு வந்தவள், "இதெல்லாம் நாளைக்கி செஞ்சிக்கலாம் விடு. கொஞ்ச நேரம் உன் மடில படுத்துக்கறேன்" என்று  படுத்தாள்.

நான் அவள் தலையை கோதியபடி மெதுவாக "எல்லாருக்கும் ரொமான்டிக்'கா தெரியுற கவிதை, எனக்கு மட்டும் வேற மாதிரி தெரியுதே டா!" என்றேன். 

"என்ன மா சொல்ற?" லேசாக அதிர்ந்து என்னை பார்த்தாள்.

"ஆமாண்டி. எனக்கு என்னமோ எல்லா விஷயத்திலும் டாமினேட் செய்யும் கணவரைப்பத்திதான் அந்த கவிதையோன்னு தோணிச்சு.” அவள் அமைதியாய் இருக்கவே நான் தொடர்ந்தேன். “தினமும் எங்க கிட்ட பேசறியே தவிர, அதுல முன்னமாதிரி ஒரு லைவ்லிநெஸ் இல்ல. நீ டிரஸ் செய்யும் விஷயத்தில் நிறைய மாற்றங்கள். இந்தியன் தவிர வேற எந்த க்யுசினும் உனக்கு பிடிக்காது. ஆனா வாரா வாரம் நீங்க வெளிய போகும்போது, மாப்பிள்ளைக்கு பிடிச்சதுதான் சாப்பிடுவிங்க போல! போட்டோல பாக்கும்போது தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். ஏதோ ஒரு காரணம் சொல்லி வேலைக்கு போக மாட்டேங்குற, இல்ல வேலை தேட மாட்டேங்குற. மாப்பிள்ளை கூட இருக்கும்போது, உன் இயல்புலையே நீ இருக்க மாட்டேங்குற. சுகன்யாவும் சொன்னா. முன்ன மாதிரி நீ வாட்ஸப் குரூப்ல சாட் செய்யுறதில்லைன்னு. என்னடா ஆச்சு உனக்கு?".

சில நொடிகள் அதிர்ச்சியான மௌனத்திற்கு பின், “அம்மா” என்று கேவி என் மடியில் அழத் தொடங்கினாள்.